ترجمه مقاله

  • ۱۳۹۷/۰۹/۲۲
  • ۰۹۳۵۹۷۷۶۴۷۷-۰۹۱۹۵۰۴۹۵۶۸

گرامر حالت امر و نهی

Imperative(حالت امری)

 

حالت امری برای خواهش، دستور، تقاضا و درخواست به کار می رود.

لطفا کتابت را باز کن.۱٫ Open your book, please!
لطفا کتابهایتان را باز کنید.۲٫ Open your books, please!
مریم برخیز.۳٫ Maryam! Stand up!
زبان آموزان (شاگردان) برخیزید.۴٫ Students! Stand up!

 

می بینیم که برای حالت امر، یا خواهش، یا دستور فعل را بدون فاعل ذکر می کنیم.

جمله ۱ مفرد است و از یک نفر خواسته شده است که کتاب خود را باز کند.

جمله ۲ جمع است و بیش از یک نفر (دو نفر یا بیشتر) خواسته شده است که کتابهایشان را باز کنند.

جمله ۳ نیز مانند جمله ۱ از یک نفر و جمله ۴ مانند جمله ۲ از بیش از یک نفر خواسته شده است که از جای خود برخیزند.

همچنین می بینیم که در هر دو صورت اعم از مفرد یا جمع صورت فعل یکی است. آوردن please در آخر یا اول جمله از لحاظ گرامر جمله نقشی ندارد.  بدون please هم جمله صحیح است اما چندان مودبانه  نیست.  بنابراین  توصیه می کنیم که  با فعل آن  را غالبا به کار ببرید.

Negative Imperative    حالت نهی (امر منفی)

در حالت نهی (don’t) do not قبل از فعل می آوریم، هم برای مفرد هم برای جمع:


کتابت را باز نکن (مکن).Don’t open your book.
کتابهایتان را باز نکنید.Don’t open your books.
در را فشار ندهید. آن را بکشید.Don’t push the door. Pull it.
ننشینید. برخیزید.Don’t sit down. Stand up.
پاهایتان را روی میز تحریر نگذارید.Don’t put your feet on the desk.
با اتوبوس بروید. تاکسی نگیرید.Go by bus. Don’t take a taxi.
زیاد بنوشید، زیاد نخورید.Drink a lot, don’t eat muc

دیدگاه ها

ارسال نظر

اگر تصویر خوانا نیست اینجا کلیک کنید
همزمان با تأیید انتشار نظر من، به من اطلاع داده شود.
* نظر هایی كه حاوی توهین است، منتشر نمی شود.
* لطفا از نوشتن نظر های خود به صورت حروف لاتین (فینگلیش) خودداری نمایید.